Home   AlexanderConcept   Ervaringen   Praktisch   OverOns   FAQ   Diversen   Contact 

Fibromyalgie

 
Ervaring van Rian, 45 jaar

Mijn zoektocht naar hulp en antwoorden is gestart toen ik 17 jaar was. In de loop der jaren zijn de klachten en vragen toegenomen. Verschillende cursussen, therapie, coaching, EMDR, helende reizen, acupunctuur, energie werk etc. etc. hebben mij heel wat inzichten gegeven. Heel fijn natuurlijk, want dan weet je tenminste al iets en begrijp je ook beter wat er met je aan de hand is. Als je vervolgens echter jaren aan het knokken bent tegen al die patronen, overtuigingen en gewoonten die mij niet verder brachten en geen idee hebt hoe je uit je vicieuze cirkel kunt breken dan zakt de moed je volledig in de schoenen. Daarmee werden alle klachten als vermoeidheid, fibromyalgie, depressie, onzekerheid, irritaties, ontevredenheid nog erger.

Lees meer...

Sinds Helga en Jaap gestart zijn met Ander Leven weet ik van het bestaan van de training. Telkens wanneer het ter sprake kwam in de gesprekken met Helga nam ik deelname aan de training serieus in overweging, om ook telkens weer te besluiten het toch niet te doen. Twijfels over van alles kwamen de kop op steken.

  • “Wat als dit ook weer niet helpt, je hebt al zo veel gedaan, wie zegt dat dit wel blijvend werkt”
  • “Ik kan onmogelijk mijn analytische blik uitschakelen hoor, zo ben ik nou eenmaal en dat vind ik ook wel ok”
  • “het is wel een flink bedrag voor 3 dagen training, hoe spaar ik dat bij elkaar en wie geeft me de garantie op succes?”
  • “hoe regel ik dat thuis met de jongens als ik 3 dagen van huis ben?”
  • “wie neem ik mee als begeleider?”

Een aantal keer had ik me over deze twijfels heen gezet en had ik zelfs het inschrijf formulier al gedownload. Bij het doornemen hiervan kwamen dan weer zoveel twijfels de kop opsteken dat ik me opnieuw terugtrok want tja, ik moest wel tekenen voor een aantal afspraken waarvan ik niet wist of ik me daaraan zou kunnen houden. “Dan is het vast niets voor mij”, dacht ik dan.

Tot 8 weken geleden. Op dat moment had ik vrijwel elke dag pijn en was continu dood en doodmoe. Ik sleepte me door elke werkdag heen en was ’s avonds zo gesloopt dat ik nauwelijks energie had nog iets te doen. Op dat moment keek ik opnieuw op de website van Ander Leven en klikte daar op het radio interview van Helga. Het boeiende verhaal van Helga kwam binnen als een bom. Er was één en al herkenning en ik wist dat er geen weg meer omheen was. Alles ging in een stroomversnelling. Een dag later was alles geregeld, ik was klaar om in training te gaan, niets houdt mij meer tegen.

Inmiddels heb ik 2 weken geleden de training gevolgd. De eerste dag was het vooral nog veel vechten. Daarna was het echter FEEST. Wat is het fantastisch om te ervaren dat ik weer kan voelen! Dat ik weer in contact ben met mijn pure zelf! Wat geweldig dat er weer vertrouwen is in mij. Dan heb ik het nog niet eens over de hoeveelheid energie en lol of over het feit dat ik veel minder pijn heb!
WOUW, het is ongelooflijk hoe deze training mij weer helemaal terug heeft gebracht naar mijzelf en naar alle mogelijkheden die ik in me heb. Eindelijk heb ik een instrument in handen waardoor ik de regie over mijn lichaam en geest weer zelf in handen heb.

Voor de analytici en critici die dit lezen wil ik nog even aangeven dat de opbouw van de training heel goed in elkaar zit. Alles wat je geleerd wordt is goed onderbouwd en heel eenvoudig te volgen voor iedereen. Er wordt veel aandacht besteed aan de uitleg van het proces. Hierdoor is de kracht van deze training onmiskenbaar. Wat mij betreft hoeft een analytische blik helemaal niet in de weg te staan voor deze training. Mocht je toch nog twijfels hebben, schroom niet en neem contact op: laat je inspireren tot een Ander Leven! Jaap en Helga geven je dan mijn telefoonnummer door.
Ik ben inmiddels het levende voorbeeld dat een ANDER LEVEN mogelijk is!!!

Lieve groeten Rian (28 jaar Fibromyalgie)

 

Ervaring van Joke, 55 jaar

Ik had voortdurend pijn in de spieren en gewrichten rond mijn schouders en nek, met soms steken of urenlange pijn in enkels, ellebogen, polsen, heup of rug. Mijn billen en bovenbenen voelden alsof ik er grote blauwe plekken op had, daarom was op een harde stoel zitten pijnlijk. De huid van mijn bovenrug voelde steeds alsof ik er zonnebrand op had, als iemand mij vriendelijk over de rug wreef, was dat pijnlijk, masseren idem.. Mijn onderarm op de tafel leggen om op mijn toetsenbord te typen voelde pijnlijk aan.

Na allerlei therapieën en behandelingen was er een begrijpelijke terughoudendheid in mij om in verbetering te kunnen geloven.

Lees meer...

Maar nu: Ik leerde de aandacht anders te sturen, en dat werkt. Ik kwam er achter hoe negatief ik sprak en dacht over mijzelf en begrijp nu pas echt hoe dit zijn effect kan hebben op het lichaam. Ik leerde hoe dat te stoppen en een behulpzamere houding te creëren. Het is verbazend, onthutsend en grappig tegelijk om mezelf te betrappen.

Resultaat:
De basistoon van pijn, waar bovenop ik een vrij prettig leven had, is veranderd in een basis van een prettig leven, waarin af en toe pijn verschijnt. En als die er is, is er een liefdevol opnemen in het geheel, in plaats van afkeuring of straf. De aandacht is er voor eventuele pijn op zachte, milde en bijsturende wijze, en niet meer in de vorm van de grondtoon-aandacht die er was voor het lijden.

Er is minder pijn in mijn lichaam, en elke week kan mijn linkerarm een stukje hoger worden opgetild. Ik ben vrolijker en kan me steviger opstellen. Ik slaap beter, heb meer energie en kan me beter bewegen. Wat liefdevol naar mezelf zijn is ervaar ik nu aan den lijve...!

Joke

 

Ervaring van Eveline, 60 jaar

Voor de training
Ik werd er moedeloos van, elke dag die opdringerige pijn in m’n hele lijf.

Als mensen vroegen hoe het met me ging, had ik er moeite mee de pijn en vermoeidheid te beschrijven; het was zo diffuus, zo niet te ‘pakken’. Ik beschreef het als griep-spierpijn, of dat wat je voelt in je handen als ze heel koud zijn ’s winters en je ze te snel en te dichtbij de kachel opwarmt. Of nog anders gezegd: zoals je lichaam aanvoelt bij ‘schrapzetten’ en daar nooit meer mee ophoud. Mijn spieren ontspannen lukte me nooit echt, het was net alsof ze alsmaar persé in de spanstand bleven hangen. Dat gaat pijn doen, een diffuse vermoeiende pijn die niet goed uit te leggen valt.

Lees meer...

En de vermoeidheid? Ik ben een positief denkend mens, niet somber of zo en kan genieten van kleine dingen, maar die vermoeidheid … Soms was ik lekker bezig met iets fijns en dan opeens , als een onverwachte regenbui op een zonovergoten dag overviel mij een enorme vermoeidheid. Dan kon ik niets anders meer dan me er letterlijk bij neerleggen tot de bui overging, neerliggen op het vloerkleed in een kamer, op een bank of in bed. Er waren dagen bij die ik ‘pyamadagen’ noemde om het in mijzelf positiever te voelen dan ‘ziek’.

Ziek was ook niet het juiste woord maar de vermoeidheid zette wel mijn hele dagelijkse doen en laten op z’n kop. Elke dag tijd tekort om te doen wat ik die dag graag wilde doen. Ik stelde mijn dagprogramma bij, een tandje minder mag ook wel. Maar soms kon ik helemaal niks en dat is echt zo weinig dat ik er kwaad, moedeloos, of teleurgesteld door raakte. Heel gewone daagse dingen kon ik niet meer: een schroefje aandraaien mesc,t een schroevendraaier, thee inschenken, de hoorn van de telefoon een gesprek lang bij m´n oor houden, een boek vasthouden, met een vork eten, benzine tanken, muntjes uit mijn portemonnee halen.

Alles waar spierspanning bij te pas kwam werd een belasting, een prestatie van ´over de top´ en leverde een confronterende pijn op die ik niet begreep. Er klopte iets niet.

Ik heb een lange weg afgelegd van reumatologen via revalidatieartsen naar psychiater en psycholoog, maar bleef me er heel alleen bij voelen; voor de symptomen van spierpijn en oververmoeidheid was geen officiële diagnose te vinden. Ze noemden het fybromyalgie of CVS (Chronisch Vermoeidheid Syndroom, ook wel ME genoemd), maar wat had ik daaraan? Ik werd er niet beter van. Levenslust, beweging, ontspanning en inspanning waren volkomen in disbalans. Het trok m´n leven scheef, ik voelde me onhandig met m´n gouden handjes die altijd alles konden, de vermoeidheid maakte me tot een 'niksnut'. Dat was verwarrend en confronterend.

Ik probeerde te accepteren dat ´het is zoals het is´ en dat ik dit als mijn beginpunt moest beschouwen en niet als éindpunt. Ik kon dat wel bedenken, maar eerlijk gezegd voelde het niet zo.

Een vriendin vroeg me mee naar een lezing over het Alexander Concept. Helga zou daar vertellen over haar eigen ervaringen met CVS en over een training waar zij zelf veel baat bij heeft gehad. Toen ik hoorde dat Helga zelf zo´n training zou gaan geven heb ik mij als deelnemer opgegeven.
 

Na de training
Het werd hard werken: vertrouwen hebben in de training, zonder schroom jezelf onder ogen zien. Rouwen over tien jaar pijn en vermoeidheid hoort daar onmiskenbaar bij. Tijdens de training zag ik opeens waardoor ik samen met mijn lichaam 'in de groef' ging en toen veranderde er iets. Niet dat opeens mijn pijn verdween, maar ik voelde mijn vitaliteit terugkomen.

Meteen na de training ben ik gestopt met de dagelijkse portie van 3000mg of meer paracetamol. Sterker nog: ik denk nu, enkele maanden na de training, nog maar zelden aan de pijn omdat ik de pijn nog maar sporadisch voel.

En de vermoeidheid of liever gezegd de uitputting? Als ik over de schreef ga met mezelf kan ik nog wel behoorlijk moe zijn, maar het voelt totaal anders; het voelt als hele gewone vermoeidheid na inspannende arbeid. De 'oude' kan ik na tien jaar ploeteren niet worden, maar wel de Nieuwe!

Eveline (17 jaar fibromyalgie)